به آرامی و زیبایی* :)

 

بحث داغ یکی از شب های اخیر من و صابر، علت خطاهای شناختی در تصمیم گیری های من بود، جدای این که چند مورد به موارد اشاره شده در نوشته قبلی ام اضافه کردم ("وقتی کسی می گوید: تو نمی توانی!")، صابر نظر خوبی داد، 

گفت: "اگر در پاسخ هایی که می دهی کمی از شتاب زدگی کم کنی، مثلاً بگویی بعداً پاسخ می دهم، اجازه بدهید کمی فکر کنم، فرصت بگیری برای مشاوره... حتی اگر این وسط مشاوره هم نگیری، خطاهایت نصف می شود!"


بعد صحبت کردیم درباره عجله کردن و صبوری، می گفت: نگاه کن چقدر در انجام کارهایت عجله می کنی... چقدر تند راه می روی، تند حرف می زنی، تند غذا می خوری... این ها همه تاثیر دارد، گاهی آدم برای این که جلوی شتاب زدگی هایش در تصمیم گیری را بگیرد، باید طور دیگری تمرین کند، مثلاً سعی کند آرام غذا بخورد، آرام راه برود، حتی تمرین کند آرام و شمرده حرف بزند، از روی عمد...


چقدر یاد صحبت های استاد افتادم سر کلاس های سنتور شنبه، استاد کیانی همیشه درباره ریز زدن نظر مشابهی دارند، می گویند: شما وقتی درست یاد گرفته ای چطور تند ریز بزنی که اگر بگویم سرعتش را کم کن، بتوانی همان قدر شمرده بزنی... وگرنه در آن آشفتگی معلوم نیست چه می نوازی...


احساس کردم مشابهت عجیبی بین این دو پدیده هست، من اصلاً بلد نیستم آرام حرف بزنم، یا حتی آرام غذا بخورم :-| 

زمان کارمندی، وقتی می رفتیم غذاخوری، همیشه نفر اول من غذایم را تمام می کردم، شاید در کمتر از 3 دقیقه :-|


اما دو روز است که دارم تمرین می کنم، می نشینم جلوی ساعت و سعی می کنم غذا خوردنم 15 دقیقه طول بکشد (چه کار حوصله بری :)))))))))) ) و آن قدر آرام می خورم که احساس می کنم می فهمم در همه اجزای غذا چه ریخته ام :)


از حق نگذریم لذتش بیشتر است :)


* "به آرامی و زیبایی" عبارت تاکیدی من هست، برای وقت هایی که آن قدر هول هستم که همه چیز خراب می شود، مثلاً سر قلم گیری های تذهیب که واقعاً دقت می خواهد و صبوری، یا موقع گیر افتادن در ترافیک شبانه تونل رسالت (شرق به غرب)، آن موقع ها با خودم تکرار می کنم، به آرامی و زیبایی، به آرامی و زیبایی و بعد کارها بهتر پیش می رود :)))


چند وقت پیش که Interstellar می دیدیم، عبارتی بود تحت عنوان "nice and easy" که خلبان موقع هدایت سفینه تکرار می کرد، فکر می کنم معادل همین به آرامی و زیبایی من باشد :-)))))))))))

۴
۲۰ دی ۲۳:۴۶ محمود بنائی
سلام
خیلی خوب بود :)
به نظرم شما نقطه مقابل من باشید، یعنی من باید بگم به تندی به زشتی؟ یا نه به تندی به خشانت ؟ یا همون به تندی کافیه؟

:))))))))))))))))))))) همون که هستین خوبه، نمی خواهد عوضش کنید :)

۲۰ دی ۲۲:۱۵ جولـ ـیک
منم خیلی آدم سریعی ام، حتی اینقدر تند حرف میزنم که دچار لکنت میشم:دی هیچ تلاشی هم نمیکنم به آرامی و زیبایی آدم شم:| آیکن تخس!

شما من را یاد یکی از بهترین دوستانم می اندازید، این تند بودن نه را نمیگم ها، کلاً نوشته های وبلاگتون، نقاشی ها...

۱۹ دی ۲۲:۱۵ rezvan azad

 اوصولا من نیز هم تمام کار هام رو باسرعت انجام میدم و همیشه وقت اضافه میارم و واقعا حوصله سر بر میشود


دنبال شدید

:) باید بگم بزن قدش؟ :)))))) ولی من دارم سعی می کنم آرام تر باشم، کمی لااقل :)

ایده‌ی زمان گرفتن و در آرامش فکر و تصمیم گرفتن که عالی است، نشانه تسلط روی زندگیه.. غذا هم خوبه که آروم بخوری :) ولی جدا از اینها تجربه من اینه که تو خیلی تیزذهن هستی، یعنی سرعت دسترسی به اطلاعات در ذهنت خیلی زیاده، به نظرم توی تصمیمهای سخت یک مقدار جنبه روانی اش است که جلوی منطقت را میگیرد. زمان کمک میکند تصمیم غیرهیجانی بگیری

خیلی خوب بود، واقعاً کمکم می کنه، حتی اگر یک ربع تصمیم را بیاندازم عقب، شاید هیچ وقت اون کار را نکنم، در این حد :-|

۱۸ دی ۲۲:۱۹ صآب خونـِ
سلام اگه دوست داشتید خبر دهید وبلاگامونو دنبال کنیم

وبلاگ دنبال کردن دلیه، گفتنی نیست که :)

سلام. 
ولی من بر عکس، خیلی آروم غذا میخورم، در حدی که شهره ی شهرم... و کلا آدم یواشی هستم! 
چقدر خوبه که انقدر انتقاد پذیر هستین. 
پاینده باشید. 

انتقاد سازنده بود خب :) این قدرها هم همیشه انتقاد پذیر نیستم، ولی تصمیم گرفتم کمی بهتر زندگی کنم، فقط همین :)

۱۸ دی ۰۰:۰۲ سپیده
پریسا با توصیفی که داشتی از ناهار خوردن در شرکت،تمام خاطرات  خوب یکباره به ذهنم اومد.

به آرامی و زیبایی.....خیلی عالیه.. 

ای جونم، خودم هم یاد نهار ها افتادم :):*

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
موضوعات
سروستاه نامه، سنتور (۲۷)
خوشنویسی، تذهیب (۱۷)
کار، iOS، اندروید (۳۴)
زندگی بهتر (۶۹)
یاد ایام (۲۸)
مهلا (۲۱)
صابرانه (۴۳)
از این روزها (۱۱۴)
یک سال بدون... (۱۲)
خانه دوست کجاست؟ (۲۰)
آشپزی، خام گیاهخواری (۱۹)
نی‌نی گولو، لیلی (۶۲)
کتابخوانی (۳)
مشاوره (۸)
آن سوی آب‌ها (۲)
آخرین نوشته ها
سه‌سالگی :)
بازسازی
فریز
مرو ای دوست...
تزویر و ریا
احساسات رنگی رنگی
قاطعیت
کودکی
فک و صورت
کلید اسرار
محبوب ترین نوشته ها
لیلی، نام دیگر عشق است...
امن‌سازی
مادرانگی :)
کوچولو بیا*
خواهرانه :-)
مسئله
خسته نباشید...
جان، لیلی لیلی
دوازده ماه در یک قاب
یکی بود، یکی نبود
پربیننده ترین نوشته ها
مهاجرت
هَکَلچه :-)
شفایافتگان
لالایی لیلی :)
بی کلید در* :-)
مادر شوهر
کوچولو بیا*
مادرانگی :)
لیلی، مثلِ پری
"هل اتی" کجا رفت؟
نوشته های پر بحث تر
هَکَلچه :-)
کوچولو بیا*
لیلی، مثلِ پری
خب تا آخرش رو بگو :-|
لیلی، نام دیگر عشق است...
پسر یا دختر! مسئله این است...
دوبله وسط :-)
بی کلید در* :-)
آشپز که دو تا شد...
سه و چهار :-)
تاریخچه نوشته ها
پیوند ها
گروه نرم افزاری پرکا
دامن گلدار اسپی
تیرمن
جولیک
نارخاتون
یک آشنا
آقاگل ملت
ذهن زیبای یلدا
faella
توکا
وقتی فاطمه روز به روز بزرگتر می‌شود
یک مترسک
وایسیـ ورسا
سیناپس های نارنجی
می‌خواهم فاطمه باشم
غرور شکسته
فیلوسوفیا
پرتقال دیوانه
حریری به رنگ آبان
در دیار نیلگون خواب
دکتر میم
خانومی جانم
روزنوشت های میم صاد
پنجره می‌چکد
ریشه در باد
حنا
زندگی به سبک ام اس
لافکادیو
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان